Gelukkig, het duurde geen 4 weken dit keer, maar het was ook niet de volgende dag.. Heb wel weer genoeg te vertellen. Maar eerst even verder gaan waar ik was gebleven. In Heredia.

Elkeochtend vertrok ik dusnaar het werk. In het begin was het even af tasten, wat verwachten ze van ons? Wat kunnen we doen? Maar naar mate de tijd vorderde had ik het steeds meer naar mijn zin. Ik genoot echt van de kinderen. Het was leuk om hen te helpen met huiswerk. Ja, zelfs bij het spaanse huiswerk! De weken vlogen voorbij en vorige week donderdag had ik al mijn laaste dag. De andere leidsters bedankten ons met een uitgebreid Costa Ricaans ontbijt en cadeautjes. Super lief! Later op school hoorden we dat de leidsters ons heel erg hadden gewaardeerd. Ze hadden zelfs de talenschool opgebeld om hen te vertellen dat ze zo blij met ons waren. Goed om te weten en leuk om te horen.

Verder heb ik een goede tijd in Heredia gehad. Na een week ben ik van mijn hostel verhuisd naar het gastgezin van Anne, en ik heb 3 weken met haar en het gastgezin gewoond. Na het werk bleven we soms op de talenschool om de dansles of kookles te volgen of om gewoon een beetje rond te hangen met andere studenten. Verder bezochten we soms de mall, gingen we naar 1 van de parken als het zonnig was, aten we heeeel graag Pops (ontzettend lekker milkshake, mmm), hebben we de bioscoop bezocht, gewinkeld en veel tijd met andere studenten en met de lerarenvan de talenschool doorgebracht. Soms spraken we af bij iemand thuis,maarmeestal was het in een bar. Ook hebben we best wat feestje gehad.Bijvoorbeeld met Halloween. Samen met een leraar van de school vertrokken we naar een gayclub in de hoofdstad San Jose. Een totaal andere wereld, maar wel interessant om eens te zijn. En we hebben een leuk feest gehad. In Nederland viert bijna niemand Halloween, maar hier leeft het echt. Overal zie je verklede mensen en de winkels hangen vol met verkleedkleren. Iets anders wat je in de winkels ziet waren kerstspullen. Zo zaten de cassieres in de supermarkt al met kerstmutsen op. Zie je overal kerstservies, kerstmannen, kerstbomen en zelfs neppe sneeuwpoppen. Dat blijft toch een beetje gek om te zien. Aangezien de temperatuur nog niet echt ' kerstig' aanvoelt.

Het leven in de stad was leuk en afwisselend, maar ik mistte het strand wel. Daarom hebben we een weekend trip gemaakt naar Manuel Antonio, een klein plaatsje aan de kust met een nationaal park. Dit weekend hebben we vooral veel gerelaxt, genoten van het strand en veel plezier gemaakt met elkaar. De anderen vertrokken op zondag, maar Anne en ik hadden maandag vrij vanwege een feestdag. Daarom besloten wij nog een nachtje langer te blijven, zodat we ook een bezoek konden brengen aan het nationaal park. In het nationaal park waren op dat moment 2 vrienden van ons vrijwilligerswerk aan het doen, dus het was extra leuk omdat we ook hun huis en werk konden zien. Zodra we het park in liepen vertelde ik dat ik heel graag nog wat apen wou zien, en tijdens mijn verblijf in Costa rica sowieso nog een toekan en een luiaard. We waren zo'n 100 meter in het park toen we een groepje mensen zagen met hun camera's en blikken in de bomen gericht. Er zat eenluiaard, bovenin de boom.Terwijl we naarhem stonden te kijken, stonden er andere mensen naast ons richting een andere boom te kijken, Apen, springend van boom naar boom. Ik draaide me om om de luiaard nog even te zien, en wat denk je? Vliegt er een toekan over. Dit was heel gek.. Zo in 10 meter had ik de 3 dieren gezien die ik nog graag wilde zien. Hoe bijzonder! Verder in het park heb ik nog veel meer apen gezien, nog een luiaard, wasbeertjes op het strand, herten, vlinders en vogels. Het leek wel een grote dierentuin, alleen dan zonder hekken.

3 november was het mijn laatste werkdag en daarna was het tijd voor 2 weken reizen. Samen met Anne had ik al wel bedacht dat ik dat graag wilde verlengen naar 4 weken. Ik wou heel graag even terug naar Samara, omdat ik daar zo'n supertijd heb gehad. Verder stonden Monteverde, volcan Arenal en de Caribische kust op het programma. Maar op 2 november las ik een berichtje van Sarah. Ik zat met haar in de klas tijdens mijn spaanse lessen in Samara. Ze vertelde mij dat ze had gelzen dat ik die week naar Samara zou komen, en dat zij daar op dat moment ook was. Haar vrijwilligerswerk, engels geven op een dorpschool was heel erg tegengevallen en ze had meer moeten afwassen in plaats van lesgeven. Daarom had zij besloten een paar dagen daar voor terug te keren naar Samara en daar op zoek te gaan naar een huisje en een baan. Haar vraag was of ik het soms leuk vond om haar te vergezellen. Er verscheen een grote lach op mijn gezicht.. Maar ik wist dat er dan veel geregeld moest worden. Maar het zou toch super zijn, wonen in het plaatsje waar ik zo veel plezier heb gehad. Elke dag kunnen genieten van het strand, van de mensen, van de dieren... wat wil je nog meer? Ook Anne was erg enthousiast, en wou graag met mij en Sarah hierverblivjen.Die vrijdagde bus gepakt van San Jose naar Samara. En werkelijk, zodra de bus het stranddorpje in reed kreeg ik zo'n goed gevoel. Klinkt gek, maar een klein beetje het thuis gevoel. Gauw een taxi gepakt naar het huis van Megan en Casey. Een amerikaans stel, wat hun huis heeft verkocht en hun banen hebben opgezegt, en nu hier wonen voordat ze nog wat verder gaan reizen. Sarah en ik konden bij hen verblijven. Veel met hen gepraat en ja, het was heel wat wikken en wegen. Maar ik heb besloten te blijven.Dus in plaats vanvolgende week naar Nederland te komen, ben ik vandaag precies opde helft van mijn reis!Zodra dat vast stond ging het opeens snel... Zaterdag al op huizenjacht gegaan. Wat spaanse telefoongesprekken gevoerd en 2 huizen bezocht. En ja hoor,het is gelukt.Samen met Sarah en Anne heb ik een echt huis vanaf 17 november!! Tot die tijd kunnen we bij Megan en Caseyblijven, die zijn nu opreis naar Nicaragua en wij passen op hun honden. Zondag komenze terug, maar dan is Sarah naar Panama, dus kunnen Anne en ik nog steeds hier slapen totdat we ons eigen huisje gaan betreden. Eenhuisje huren gaat hierwel een stuk makkelijker dan in Nederland. Ook een heel stuk goedkoper. Het is goedkoper om een maand in dit huis te zijn, dan om in een goedkoop hostel te verblijven. Ook zijn we zaterdag al langs gegaan bji een hotel/restaurant/bar om voor een baan te vragen. De man was erg positief, maar voor de meeste banen moeten we nog even wachten. Het hoogseizoen begint nu een beetje, dus de meesten verwachten rond eind november/begin december mensen nodig te hebben. Even wachten voor ons dus.. en daarna even afwachten of het gaat lukken. Hier hoef je niet aan te komen met een CV, iedereen verteld ons hier dat het erom gaat wie je kent, om netwerken. Daar zijn we ondertussen dus ook druk mee bezig.

Elke dag zeg ik wel een keer of 10 hoe veel geluk ik heb. Ik geniet hier zo, heb de tijd van mijn leven. 's Ochtends wanneer ik wakker word en ik uit het raam kijk zie ik een blauwe lucht, hoor ik de vogeltjes fluiten en begint mijn dag met een ontbijtje op de veranda. Daarna meestal richting het strand, wat zwemmen, rondhangen, kletsen, surfers kijken enz. Daarna terug naar het huis voor de lunch. Daarna kan de middag verschillen, soms wat rondhangen bij het huis, huishoudelijke klusjes doen, afspraken of gewoon weer naar het strand. Dan eind van de middag nemen we de hond(en) van Megan en Casey mee naar het strand voor een flinke wandeling. Meestal lopen we het hele strand en terug, een wandeling van zo'n anderhalf a 2 uur. Daarna krijgen we wel honger en maken we wat eten. En de avond is weer heel afwisselend. Vaak richting de bar, naar een kampvuur op het strand, thuis zitten of afspreken met anderen hier. Ja, ik voel me echt een van de gelukkigste meisjes ter wereld en daar ga ik de komende 2 maanden nog even volop van genieten!!!!