Hola todos!

Mijn eerste berichtje vanuit Costa Rica. Ik heb niet heeeel veel tijd, zit op school en officieel mag je maar 15 minuten per persoon. Maar ik ga mijn best doen om in een korte tijd een beetje een indruk te geven van mijn avontuur tot nu toe...

Zaterdag was het zo ver. Om half 8 vertrok ik naar Schiphol. Ik was ontzettend zenuwachtig en eerlijk gezegd zag ik er ook best tegenop. Op Schiphol stond had ik een heel uitzwaaicomite. Ik had graag nog even een kopje koffie met ze gedronken, maar helaas moest ik opeens direct door de douane. Aan de ene kant balen, maar aan de andere kant was het misschien ook wel goed, aangezien ik het afscheid nou niet bepaald het leukste gedeelte van mijn reis vond.

En dan sta je daar... in je eentje voorbij de douane. Je weet dat ereen ontzettend avontuur voro je ligt,je kan niet meer terug. Een raar gevoel, maar eigenlijk voelde het beter dan ik van te voren in had kunnenschatten. Ook de reis verliep heel goed. Van Schiphol naar Atlanta was ongeveer 9 uur. Lang, maar het viel mee. Ik heb een filmpje gekeken, spelletje gespeeld, geslapen (jaja, het was gelukt) en.... natuurlijk mijn boekje gelezen.Serieus, wat hebben die lieve vriendinnen van mij een werk verricht. Iedereen die er in had geschreven,heel erg bedankt. Jullie lieve woorden, leuke fotos, kaartjes, plaatjes, anekdotes, ze deden me zo goed!De mensen om me heen zullen af en toe wel gedacht hebben, dan lachte ik weer hardop en dan liep er een traan over mijn wang.Op Atlanta moest ik overstappen naarhet vliegtuig richting San Jose. Van te voren werd er gewaarschuwd dat je direct naar je gate moest gaan, want de vliegvelden in amerikazijn groot. Het leek mee te vallenen samen met een Mexicaanse jongen ging ik richting gate.Maarde waarschuwingen bleken terecht, ik moest namelijk met een trein onder het vliegveld door naar mijn gate. Nog even gegeten met de mexicaanse jongen en daarna moest ikgaan boarden. Daar ontmoette ik Annejo en Julio. Een enorm lief, Nederlands stel. Ze gingen opfamiliebezoek bijJulio.Ik kon bij hen in de rij komen zitten, bij de nooduitgang. 4 uur gezeten met heerlijk veel beenruimte.Eenmaal aangekomenop San Jose hielpen Julio enAnnejo me met alles. De bagage, dollars voor colones wisselen enJulio heeft zelfs gezocht waar mijn gastouders waren.

Mijn ticamama kwam me meteen tegemoet. De Costa Ricaanse inwoners heten ticos (mannen) en ticas (vrouwen). En meteen was het duidelijk: hier ga ik geen woord engels uitkrijgen. Beetje ongemakkelijk naar hun huis vertrokken en daar meteen gaan slapen.

De volgende dagwerd ik meteen meegenomen naar een kinderfeest op een priveclub in de bergen. Er was een show met clowns, lekker eten, zwembad enz. De zoon endochter van mijn ticoouders waren er ook met hun kinderen.Iktrok wel heel wat bekijks, wantblondines zie je hier niet veel.Het is zelfs zo dat ikin alle dagen dat ik hier ben nog geen een andere blondine ben tegengekomen. Dat is wel wat anders dan in Nederland! Ik hoor dan ook regelmatighet woord macita, wat zoiets betekend als blondje, alleen is het dan een woord wat de mannen gebruiken. Na het feest ben ik meegegaan met Erick, de oudste zoon. Hij heeft in een jaar in de USA gestudeerd en spreekt erg goed engels, dat was wel iets makkelijker communiceren dan bij mijn gastouders thuis. Ik heb de smurfen gekeken met zijn dochtertje maripas, gegeten en heel veel gekletst. Al weer vroeg ging ik naar bed, want maandag werd ik om half 8 op school verwacht....

Na mijn ontbijt; eenbord gallo pinto (zwarte bonen met rijst en een gebakken ei), bord vol met fruit, banaan en kop koffie, ging op pad. Rugtas op de rug, en springen, slalommen en lopen richting Intercultura, mijn school. De wegen zijn hier namelijk niet zoals in Nederland. Er ligt asfalt, alleen zitten daar nogal wat gaten in. Verder is de goot niet zoals bij ons, ong.10 bij 10 cm. Nee, hier varieren ze van 2 cm tot 60cm diep en 10 tot 50 cm breed. Oppassen geblazen dus. Spelletjes als 'met een been op de stoep en met een been in de goot', zijn hier niet aan te raden. Ook rijdt het verkeer hier niet zoals in Nederland, eigenlijk rijden ze maar gewoon. Stoplichten zijn er zo goed als niet, en als ze er zijn is het de vraag of ze worden gebruikt. Er zijn veel eenrichtingswegen en 1 van de 3 wegen heeft een stopbord. Ik snap nog niet hoe het kan dat ik nog geen ongeluk heb gezien, maar ach de ticos zullen vast weten wat ze doen.
De schooldag begon met het invullen van een inschrijfformulier en een intakegesprek om je niveau te bepalen. Ik spreek nog totaal geen spaans, dus werd ik ingedeeld bij zero. Een uurtje later begon mijn les. Ik heb les van Marcello, en heb les in mijn eentje, omdat er op het moment geen studenten zin van mijn niveau. Omdat ik priveles heb ik een uur korter op een dag en mag ik kiezen hoe laat ik begin, 8.30 of 9.00. De lessen zijn echt ontzettend leuk. Marcello is heel aardig en tijdens de lessen lachen we heel wat af. De lessen zijn erg interactief. Zo laat Marcello me regelmatig de school doorgaan, moet ik opeens een andere klas in lopen en hen in het spaans wat vragen stellen, of ik moet leraren die in school rond lopen gaan interviewen. In eerste instantie best ongemakkelijk, maar zo leer je het wel. Want al zeg ik het zelf, na 3 dagen les kan ik toch al best wat dingen volgen en zeggen in het spaans. Grappig hoe snel dat gaat.. Ik leer hier niet alleen spaans, ook verbeterd mijn engels enorm. Met de studenten praat ik een mix van engels en een paar woordjes spaans. Het is echt gezellig met de groep studenten die er nu is. Naast mijn talen leer ik ook nog dansen en koken. Na schooltijd biedt de school meerdere activiteiten aan, zoals clase de baile. Ik heb de merenque geleerd en al gesalsaat. Heb net kookles gehad, we hebben samen tortillas met kaas en avocado gemaakt.

Komende zaterdag zou ik vertrekken naar Samara, maar een leraar hier heeft geregeld dat ik een dag later kan gaan. Nu kan ik namelijk mee op excursie dit weekend. We gaan met een leuke groep studenten en de leraar, jerry. Vrijdagochtend vertrekken we met de bus en met de boot naar Montezuma, een kustplaats. Daar zullen we 2 nachten slapen in een hotel aan zee. Inclusief zit een trip naar Isla Tortuga, voor jaloersaangelegde mensen raad ik aan om dit niet op te gaan zoeken op google, want ik denk dat jullie ook best naar een bountystrand zouden willen, gnagna. In montezuma en bij isla tortuga gaan we snorkelen, relaxen, zwemmen, zonnen en hopelijk veel lol maken. Vanaf montezuma zet de rest van de groep me dan op de bus naar Samara, waar mijn nieuwe gastgezin me op zal wachten.

Wel jammer aan de ene kant, weer een nieuw gezin... Heb het hier wel naar mijn zin. Mijn ticamama is een lieve vrouw. Elke ochtend zit ze bij me tijdens het ontbijt en nemen we samen de krant door. Bij elke knappe man zegt ze dan; oeh muy guapo (knappe man) haha! Ook zijn mijn ticobroers erg aardig. Erick praat engels en woont dus niet thuis, Esteban woont wel thuis. Gisteravond ben ik met hen samen weer naar de priveclub op de berggeweest. Lekker saunatje gepakt, in de jacuzzi gezeten en gezwommen. Het uizicht vanaf de berg op de stad was echt heel erg mooi. Een grote zee van lichtjes.

Ik moet nu gauw naar huis.. Mijn ticazus is jarig en ik denk dat we zo cake gaan eten, mmmm.
Morgen ben ik een dag vrij. Het is hier morgen een nationale feestdag, onafhankelijkheidsdag. De hele stad is inmiddels al in de kleuren van de vlag gehuld en er schijnt een leuke parade te zijn. Ik ben benieuwd.

Ik hoop dat mijn verhaal te volgen was, heb het namelijk vrij snel getypt. Waarschijnlijk bedenk ik thuis nog allemaal dingen die ik nu ben vergeten, maar nu hebben jullie in ieder geval een beetje een beeld en weten jullie dat ik het heel erg naar mijn zin heb.

Lieve allemaal, heel veel liefs vanuit Costa Rica.