Disculpa, lo siento.. oftewel, het spijt me. Voor mijn vertrek was ik echt van plan heel regelmatig een verhaal up te loaden en iedereen op de hoogte te houden van al mijn belevenissen.. Helaas, is dat eenmaal hier toch iets lastiger. Gelukkig is het niet zo dat ik helemaal niets beleef, dat mijn leventje in Costa Rica zo saai is dat ik jullie niets te vertellen heb, nee eigenlijk heb en neem ik er gewoon geen tijd voor. Er is hier zo veel om van te genieten, er is zo veel te zien, zo veel te doen en zo veel te beleven..

Mijn laatste verhaal schreef ik vanuit het mooie Samara. Ik heb daar echt 3 géweldige weken gehad. Elke ochtend op mijn fietsje naar school, Spaans les volgen met uizicht op de oceaan, na schooltijd chillen in een hangmat, rondhangen op het strand,aqua de pipa (kokoswater) drinken, daarnade kokos eten,bezoekjes brengen aan de bakkerij of surfles nemen. Jaja, ik heb surfles gehad. De eerste pogingen waren moeilijk, heb heel wat zout water gedronken. Gelukkig lukte het ook om op te staan en heb ik het geweldige gevoel ervaren om boven op een surfplank te staan terwijl je wordt voortgeduwd door de golven. Een supergevoel, alsof je vliegt! Helaas wilde het de lessen daarna niet meer zo goed lukken, maar wie weet vind ik mijn surftalent nog een keer de komende weken.
Ik genoot ook echt van alle dieren in Samara, het was soms net een grote dierentuin. Zo gebeurde het wel dat ik stond af te rekenen bij de supermarkt en er opeens een aap buiten zat, racete ik snachts na het uitgaan keihard over zandweggetjes naar huis en werd de weg geblokkeerd door wilde paarden, werd ik snachts wakker en zat er een krab in mijn kamer, keek ik niet meer op als er een leguaan van eenruim een meter door de schooltuin liep en klonk het geluid van gekko´s me net zo normaal in de oren als het geluid van een merel in Ede. Ikheb zelfs een krokodil gezien, zomaar in een klein beekje langs de weg. Het was een kleintje, maar toch, een krokodil is een krokodil.

Ik vond het danook echt wel lastigtoen het tijd werd om Samara te gaan verlaten. Nadat ik op vrijdag mijn diploma in ontvangst had genomen heb ik nog een gezellig weekend gevierd met mijn amigos inSamara en natuurlijk genoten van mijn familie.En ja, toen was het zondag tijd om afscheid te nemen. Afscheid van heel veel lieve mensen ennatuurlijk van mijn familiatica waar ik het ontzettend mee had getroffen. Wat een lieve mensen waren dat!!

Tijdens mijn tweede weekend in Samara was ikweer op een trip geweest, dit keer naarnationaal park Rincon de la Vieja.Het was extra leuk voor mij om op deze trip te gaan omdat de studenten uit Heredia hier ookheen kwamen en ik niet kon wachten om hen weer te zien.Rincon de la Vieja is een nationaalparkmet een vulkaan, helaas was het niet mogelijk om de vulkaan te bezoeken omdat de vulkaan net een paar dagen daarvoor een eruptie had gehad. Gelukkig waren er genoeg andere leuke dingen om te doen. Na een relaxte vrijdagavond (en nacht), zaten we zaterdagochtend al op tijd op onze paarden, inclusief een heel apparaat met haken en touwen om onze middel en benen. Onze paarden brachten ons eerst naar een plaats waar we een canopytour gingen maken. Een canopytour is een tour waarbij je met een haak aan een kabel hangt en zo zweeft tussen en boven de bomen. Het is een beetje lastig uit te leggen, dus als het onduidelijk is kijk even op youtube! De langste kabel was ruim 500 meter, en ik denk dat het hoogste punt dat we boven de bomen zweefden zeker een meter of 50 was. Was echt supergaaf! Na de tour gingen we verder te paard richting de waterval, daar hadden we tijd om te lunchen en om te zwemmen. Om vervolgens weer te paard terug te keren naar het hotel. Daar snel omgekleed om met de buseta richting de hotsprings te gaan. Heerlijk relaxen in thermaal, warmwater, afkomstig van de vulkaan. Moe, maar voldaan kwamen we weer in het hotel waar we het nog heel gezellig met elkaar hebben gehad. Zondag was het weer tijd om terug te gaan naar Samara.

Tijdens deze trip heb ik Anne ontmoet, een meisje uit Duitsland. Van te voren vertelden de jongens die ik uit Heredia al dat ik haar echt moest leren kennen, dat we dezelfde types zijn en elkaar vast erg zouden mogen. Ze hadden gelijk, in Rincon hebben we veel plezier met elkaar gehad. Ook was het fijn, omdat zij ook nog voor enkele maanden in Heredia zou zijn, ook wanneer ik er zou komen. Dit maakte het vertrek uit Samara iets makkelijker, omdat ik er al zeker van was dat er mensen in Heredia waren waar ik een gezellige tijd mee zou kunnen hebben.

Zondagavond kwam ik na een busrit van 7 uur aan in Heredia. Dat was even wennen, de temperatuur was zooo veel lager dan in Samara. En in plaats van apen en vogels hoorde ik nu weer de sirenes, toeters, verkeer en heel veel mensen. Ik begon mijn verblijf in een hostel.
Op maandag was het tijd voor mijn eerste werkdag. Om 8 uur had ik op school afgesproken en vanaf daar zou ik samen met Alex, een jongen die ik al kende, en een leraar richting mijn werk gaan. We namen een bus richting een andere wijk, deze rit duurt zo´n 15 minuten en kost me 185 colones, minder dan 30 cent. Daarna is het nog zo´n 15 minuten lopen. Eenmaal bij het werk aangekomen zagen we de verschillende groepen met kinderen. Het is een soort kinderdagverblijf die wordt betaald door de overheid. Het is de armere laag van de bevolking. Sommige kinderen zijn er simpelweg omdat beide ouders genoodzaakt zijn om te werken, maar er zijn bijvoorbeeldook kinderen omdat ouder(s) verslaafd zijn aan drugs. De eerste dag voelde ik me niet heel nuttig. Er word je hier niet verteld wat je kan gaan doen, dus als je wilt kan je bijna de hele dag langs de kant blijven staan. Maar daarvoor ben ik hier niet gekomen. Ik werk nu op 2 groepen, verschild per dag. Soms op de groep met kinderen van 4-5-6 jaar, soms op de groep met kinderen tot 12 jaar. Ik help ze met hun huiswerk en extra opdrachten. Dit kan rekenen zijn, maar ook spaans, of iets leren over vormen en kleuren. De opdrachten zijn heel verschillend en het uitleggen en helpen is nog eens heel goed voor mijn spaans! Verder dansen we soms, spelen we met speelgoed enz. Maar er is niet heel veel structuur. Zo zijn er ook dagen dat er niets word gedaan, en we de halve dag met de kinderen in een hok zitten dat vol ligt met speelgoed. Maar de lunch is er altijd.. Rond een uur of 11 worden de plastic stoelen aan de tafels geschoven en staat de kokkin in de keuken met een grote pan met eten. Alles wordt opgeschept en elk kind krijgt een bord met eten. Na de lunch gaan de jongere kinderen allemaal naar een kamer toe. Op de grond leggen we matjes neer en alle kinderen gaan op de grond liggen. De leidsters gaan tussen hen zitten en kloppen de kinderen op hun rug om ze in slaap te krijgen. Daarna vertrekken Alex en ik, we werken tot 12 uur..

Ik zou nu nog heeeeel veel meer willen en kunnen vertellen, maar mijn kamer raakt vol met andere studenten en ik kan me niet meer concentreren. Mijn weekend is begonnen, dus het is tijd voor een gezellig feestje. Ik ga proberen morgen de rest te schrijven, want 4 weken later wat uploaden kan echt niet meer!!

Heel veel liefs uit Heredia!