Op en top genieten

Gelukkig, het duurde geen 4 weken dit keer, maar het was ook niet de volgende dag.. Heb wel weer genoeg te vertellen. Maar eerst even verder gaan waar ik was gebleven. In Heredia.

Elkeochtend vertrok ik dusnaar het werk. In het begin was het even af tasten, wat verwachten ze van ons? Wat kunnen we doen? Maar naar mate de tijd vorderde had ik het steeds meer naar mijn zin. Ik genoot echt van de kinderen. Het was leuk om hen te helpen met huiswerk. Ja, zelfs bij het spaanse huiswerk! De weken vlogen voorbij en vorige week donderdag had ik al mijn laaste dag. De andere leidsters bedankten ons met een uitgebreid Costa Ricaans ontbijt en cadeautjes. Super lief! Later op school hoorden we dat de leidsters ons heel erg hadden gewaardeerd. Ze hadden zelfs de talenschool opgebeld om hen te vertellen dat ze zo blij met ons waren. Goed om te weten en leuk om te horen.

Verder heb ik een goede tijd in Heredia gehad. Na een week ben ik van mijn hostel verhuisd naar het gastgezin van Anne, en ik heb 3 weken met haar en het gastgezin gewoond. Na het werk bleven we soms op de talenschool om de dansles of kookles te volgen of om gewoon een beetje rond te hangen met andere studenten. Verder bezochten we soms de mall, gingen we naar 1 van de parken als het zonnig was, aten we heeeel graag Pops (ontzettend lekker milkshake, mmm), hebben we de bioscoop bezocht, gewinkeld en veel tijd met andere studenten en met de lerarenvan de talenschool doorgebracht. Soms spraken we af bij iemand thuis,maarmeestal was het in een bar. Ook hebben we best wat feestje gehad.Bijvoorbeeld met Halloween. Samen met een leraar van de school vertrokken we naar een gayclub in de hoofdstad San Jose. Een totaal andere wereld, maar wel interessant om eens te zijn. En we hebben een leuk feest gehad. In Nederland viert bijna niemand Halloween, maar hier leeft het echt. Overal zie je verklede mensen en de winkels hangen vol met verkleedkleren. Iets anders wat je in de winkels ziet waren kerstspullen. Zo zaten de cassieres in de supermarkt al met kerstmutsen op. Zie je overal kerstservies, kerstmannen, kerstbomen en zelfs neppe sneeuwpoppen. Dat blijft toch een beetje gek om te zien. Aangezien de temperatuur nog niet echt ' kerstig' aanvoelt.

Het leven in de stad was leuk en afwisselend, maar ik mistte het strand wel. Daarom hebben we een weekend trip gemaakt naar Manuel Antonio, een klein plaatsje aan de kust met een nationaal park. Dit weekend hebben we vooral veel gerelaxt, genoten van het strand en veel plezier gemaakt met elkaar. De anderen vertrokken op zondag, maar Anne en ik hadden maandag vrij vanwege een feestdag. Daarom besloten wij nog een nachtje langer te blijven, zodat we ook een bezoek konden brengen aan het nationaal park. In het nationaal park waren op dat moment 2 vrienden van ons vrijwilligerswerk aan het doen, dus het was extra leuk omdat we ook hun huis en werk konden zien. Zodra we het park in liepen vertelde ik dat ik heel graag nog wat apen wou zien, en tijdens mijn verblijf in Costa rica sowieso nog een toekan en een luiaard. We waren zo'n 100 meter in het park toen we een groepje mensen zagen met hun camera's en blikken in de bomen gericht. Er zat eenluiaard, bovenin de boom.Terwijl we naarhem stonden te kijken, stonden er andere mensen naast ons richting een andere boom te kijken, Apen, springend van boom naar boom. Ik draaide me om om de luiaard nog even te zien, en wat denk je? Vliegt er een toekan over. Dit was heel gek.. Zo in 10 meter had ik de 3 dieren gezien die ik nog graag wilde zien. Hoe bijzonder! Verder in het park heb ik nog veel meer apen gezien, nog een luiaard, wasbeertjes op het strand, herten, vlinders en vogels. Het leek wel een grote dierentuin, alleen dan zonder hekken.

3 november was het mijn laatste werkdag en daarna was het tijd voor 2 weken reizen. Samen met Anne had ik al wel bedacht dat ik dat graag wilde verlengen naar 4 weken. Ik wou heel graag even terug naar Samara, omdat ik daar zo'n supertijd heb gehad. Verder stonden Monteverde, volcan Arenal en de Caribische kust op het programma. Maar op 2 november las ik een berichtje van Sarah. Ik zat met haar in de klas tijdens mijn spaanse lessen in Samara. Ze vertelde mij dat ze had gelzen dat ik die week naar Samara zou komen, en dat zij daar op dat moment ook was. Haar vrijwilligerswerk, engels geven op een dorpschool was heel erg tegengevallen en ze had meer moeten afwassen in plaats van lesgeven. Daarom had zij besloten een paar dagen daar voor terug te keren naar Samara en daar op zoek te gaan naar een huisje en een baan. Haar vraag was of ik het soms leuk vond om haar te vergezellen. Er verscheen een grote lach op mijn gezicht.. Maar ik wist dat er dan veel geregeld moest worden. Maar het zou toch super zijn, wonen in het plaatsje waar ik zo veel plezier heb gehad. Elke dag kunnen genieten van het strand, van de mensen, van de dieren... wat wil je nog meer? Ook Anne was erg enthousiast, en wou graag met mij en Sarah hierverblivjen.Die vrijdagde bus gepakt van San Jose naar Samara. En werkelijk, zodra de bus het stranddorpje in reed kreeg ik zo'n goed gevoel. Klinkt gek, maar een klein beetje het thuis gevoel. Gauw een taxi gepakt naar het huis van Megan en Casey. Een amerikaans stel, wat hun huis heeft verkocht en hun banen hebben opgezegt, en nu hier wonen voordat ze nog wat verder gaan reizen. Sarah en ik konden bij hen verblijven. Veel met hen gepraat en ja, het was heel wat wikken en wegen. Maar ik heb besloten te blijven.Dus in plaats vanvolgende week naar Nederland te komen, ben ik vandaag precies opde helft van mijn reis!Zodra dat vast stond ging het opeens snel... Zaterdag al op huizenjacht gegaan. Wat spaanse telefoongesprekken gevoerd en 2 huizen bezocht. En ja hoor,het is gelukt.Samen met Sarah en Anne heb ik een echt huis vanaf 17 november!! Tot die tijd kunnen we bij Megan en Caseyblijven, die zijn nu opreis naar Nicaragua en wij passen op hun honden. Zondag komenze terug, maar dan is Sarah naar Panama, dus kunnen Anne en ik nog steeds hier slapen totdat we ons eigen huisje gaan betreden. Eenhuisje huren gaat hierwel een stuk makkelijker dan in Nederland. Ook een heel stuk goedkoper. Het is goedkoper om een maand in dit huis te zijn, dan om in een goedkoop hostel te verblijven. Ook zijn we zaterdag al langs gegaan bji een hotel/restaurant/bar om voor een baan te vragen. De man was erg positief, maar voor de meeste banen moeten we nog even wachten. Het hoogseizoen begint nu een beetje, dus de meesten verwachten rond eind november/begin december mensen nodig te hebben. Even wachten voor ons dus.. en daarna even afwachten of het gaat lukken. Hier hoef je niet aan te komen met een CV, iedereen verteld ons hier dat het erom gaat wie je kent, om netwerken. Daar zijn we ondertussen dus ook druk mee bezig.

Elke dag zeg ik wel een keer of 10 hoe veel geluk ik heb. Ik geniet hier zo, heb de tijd van mijn leven. 's Ochtends wanneer ik wakker word en ik uit het raam kijk zie ik een blauwe lucht, hoor ik de vogeltjes fluiten en begint mijn dag met een ontbijtje op de veranda. Daarna meestal richting het strand, wat zwemmen, rondhangen, kletsen, surfers kijken enz. Daarna terug naar het huis voor de lunch. Daarna kan de middag verschillen, soms wat rondhangen bij het huis, huishoudelijke klusjes doen, afspraken of gewoon weer naar het strand. Dan eind van de middag nemen we de hond(en) van Megan en Casey mee naar het strand voor een flinke wandeling. Meestal lopen we het hele strand en terug, een wandeling van zo'n anderhalf a 2 uur. Daarna krijgen we wel honger en maken we wat eten. En de avond is weer heel afwisselend. Vaak richting de bar, naar een kampvuur op het strand, thuis zitten of afspreken met anderen hier. Ja, ik voel me echt een van de gelukkigste meisjes ter wereld en daar ga ik de komende 2 maanden nog even volop van genieten!!!!

Disculpa...

Disculpa, lo siento.. oftewel, het spijt me. Voor mijn vertrek was ik echt van plan heel regelmatig een verhaal up te loaden en iedereen op de hoogte te houden van al mijn belevenissen.. Helaas, is dat eenmaal hier toch iets lastiger. Gelukkig is het niet zo dat ik helemaal niets beleef, dat mijn leventje in Costa Rica zo saai is dat ik jullie niets te vertellen heb, nee eigenlijk heb en neem ik er gewoon geen tijd voor. Er is hier zo veel om van te genieten, er is zo veel te zien, zo veel te doen en zo veel te beleven..

Mijn laatste verhaal schreef ik vanuit het mooie Samara. Ik heb daar echt 3 géweldige weken gehad. Elke ochtend op mijn fietsje naar school, Spaans les volgen met uizicht op de oceaan, na schooltijd chillen in een hangmat, rondhangen op het strand,aqua de pipa (kokoswater) drinken, daarnade kokos eten,bezoekjes brengen aan de bakkerij of surfles nemen. Jaja, ik heb surfles gehad. De eerste pogingen waren moeilijk, heb heel wat zout water gedronken. Gelukkig lukte het ook om op te staan en heb ik het geweldige gevoel ervaren om boven op een surfplank te staan terwijl je wordt voortgeduwd door de golven. Een supergevoel, alsof je vliegt! Helaas wilde het de lessen daarna niet meer zo goed lukken, maar wie weet vind ik mijn surftalent nog een keer de komende weken.
Ik genoot ook echt van alle dieren in Samara, het was soms net een grote dierentuin. Zo gebeurde het wel dat ik stond af te rekenen bij de supermarkt en er opeens een aap buiten zat, racete ik snachts na het uitgaan keihard over zandweggetjes naar huis en werd de weg geblokkeerd door wilde paarden, werd ik snachts wakker en zat er een krab in mijn kamer, keek ik niet meer op als er een leguaan van eenruim een meter door de schooltuin liep en klonk het geluid van gekko´s me net zo normaal in de oren als het geluid van een merel in Ede. Ikheb zelfs een krokodil gezien, zomaar in een klein beekje langs de weg. Het was een kleintje, maar toch, een krokodil is een krokodil.

Ik vond het danook echt wel lastigtoen het tijd werd om Samara te gaan verlaten. Nadat ik op vrijdag mijn diploma in ontvangst had genomen heb ik nog een gezellig weekend gevierd met mijn amigos inSamara en natuurlijk genoten van mijn familie.En ja, toen was het zondag tijd om afscheid te nemen. Afscheid van heel veel lieve mensen ennatuurlijk van mijn familiatica waar ik het ontzettend mee had getroffen. Wat een lieve mensen waren dat!!

Tijdens mijn tweede weekend in Samara was ikweer op een trip geweest, dit keer naarnationaal park Rincon de la Vieja.Het was extra leuk voor mij om op deze trip te gaan omdat de studenten uit Heredia hier ookheen kwamen en ik niet kon wachten om hen weer te zien.Rincon de la Vieja is een nationaalparkmet een vulkaan, helaas was het niet mogelijk om de vulkaan te bezoeken omdat de vulkaan net een paar dagen daarvoor een eruptie had gehad. Gelukkig waren er genoeg andere leuke dingen om te doen. Na een relaxte vrijdagavond (en nacht), zaten we zaterdagochtend al op tijd op onze paarden, inclusief een heel apparaat met haken en touwen om onze middel en benen. Onze paarden brachten ons eerst naar een plaats waar we een canopytour gingen maken. Een canopytour is een tour waarbij je met een haak aan een kabel hangt en zo zweeft tussen en boven de bomen. Het is een beetje lastig uit te leggen, dus als het onduidelijk is kijk even op youtube! De langste kabel was ruim 500 meter, en ik denk dat het hoogste punt dat we boven de bomen zweefden zeker een meter of 50 was. Was echt supergaaf! Na de tour gingen we verder te paard richting de waterval, daar hadden we tijd om te lunchen en om te zwemmen. Om vervolgens weer te paard terug te keren naar het hotel. Daar snel omgekleed om met de buseta richting de hotsprings te gaan. Heerlijk relaxen in thermaal, warmwater, afkomstig van de vulkaan. Moe, maar voldaan kwamen we weer in het hotel waar we het nog heel gezellig met elkaar hebben gehad. Zondag was het weer tijd om terug te gaan naar Samara.

Tijdens deze trip heb ik Anne ontmoet, een meisje uit Duitsland. Van te voren vertelden de jongens die ik uit Heredia al dat ik haar echt moest leren kennen, dat we dezelfde types zijn en elkaar vast erg zouden mogen. Ze hadden gelijk, in Rincon hebben we veel plezier met elkaar gehad. Ook was het fijn, omdat zij ook nog voor enkele maanden in Heredia zou zijn, ook wanneer ik er zou komen. Dit maakte het vertrek uit Samara iets makkelijker, omdat ik er al zeker van was dat er mensen in Heredia waren waar ik een gezellige tijd mee zou kunnen hebben.

Zondagavond kwam ik na een busrit van 7 uur aan in Heredia. Dat was even wennen, de temperatuur was zooo veel lager dan in Samara. En in plaats van apen en vogels hoorde ik nu weer de sirenes, toeters, verkeer en heel veel mensen. Ik begon mijn verblijf in een hostel.
Op maandag was het tijd voor mijn eerste werkdag. Om 8 uur had ik op school afgesproken en vanaf daar zou ik samen met Alex, een jongen die ik al kende, en een leraar richting mijn werk gaan. We namen een bus richting een andere wijk, deze rit duurt zo´n 15 minuten en kost me 185 colones, minder dan 30 cent. Daarna is het nog zo´n 15 minuten lopen. Eenmaal bij het werk aangekomen zagen we de verschillende groepen met kinderen. Het is een soort kinderdagverblijf die wordt betaald door de overheid. Het is de armere laag van de bevolking. Sommige kinderen zijn er simpelweg omdat beide ouders genoodzaakt zijn om te werken, maar er zijn bijvoorbeeldook kinderen omdat ouder(s) verslaafd zijn aan drugs. De eerste dag voelde ik me niet heel nuttig. Er word je hier niet verteld wat je kan gaan doen, dus als je wilt kan je bijna de hele dag langs de kant blijven staan. Maar daarvoor ben ik hier niet gekomen. Ik werk nu op 2 groepen, verschild per dag. Soms op de groep met kinderen van 4-5-6 jaar, soms op de groep met kinderen tot 12 jaar. Ik help ze met hun huiswerk en extra opdrachten. Dit kan rekenen zijn, maar ook spaans, of iets leren over vormen en kleuren. De opdrachten zijn heel verschillend en het uitleggen en helpen is nog eens heel goed voor mijn spaans! Verder dansen we soms, spelen we met speelgoed enz. Maar er is niet heel veel structuur. Zo zijn er ook dagen dat er niets word gedaan, en we de halve dag met de kinderen in een hok zitten dat vol ligt met speelgoed. Maar de lunch is er altijd.. Rond een uur of 11 worden de plastic stoelen aan de tafels geschoven en staat de kokkin in de keuken met een grote pan met eten. Alles wordt opgeschept en elk kind krijgt een bord met eten. Na de lunch gaan de jongere kinderen allemaal naar een kamer toe. Op de grond leggen we matjes neer en alle kinderen gaan op de grond liggen. De leidsters gaan tussen hen zitten en kloppen de kinderen op hun rug om ze in slaap te krijgen. Daarna vertrekken Alex en ik, we werken tot 12 uur..

Ik zou nu nog heeeeel veel meer willen en kunnen vertellen, maar mijn kamer raakt vol met andere studenten en ik kan me niet meer concentreren. Mijn weekend is begonnen, dus het is tijd voor een gezellig feestje. Ik ga proberen morgen de rest te schrijven, want 4 weken later wat uploaden kan echt niet meer!!

Heel veel liefs uit Heredia!

Montezuma, Isla tortuga en Samara

Lieve allemaal,

het is pas een week geleden dat ik mijn laatste reisverhaal heb geplaatst, maar het is hoog tijd voor een update. Heb de afgelopen week al weer zo veel dingen gezien, gedaan en meegemaakt!

Donderdag had ik een vrije dag, omdat het dia de independencia was. Heb heerlijk genoten van mijn vrije dag en ben met mijn ticobroer, zijn vrouw en dochter naar de parade gegaan. Gelukkig heb ik niet alles gezien, de parade duurt namelijk in totaal zo´n 3 uur. Het was vol, warmen zweterig. Maar dat uurtje dat ik heb gezien was natuurlijk erg leuk. Het is echt iets Costa Ricaans en heel de stad loopt uit. De rest van de dag heb ik gerelaxt en mijn tas ingepakt, want ja.. vrijdagochtend moest ik al vroeg mijn ticofamilie gaan verlaten. En ook was het al mijn laatste schooldag bij Marcelo in de klas. Elke vrijdag is het een beetje een bijzondere dag. Iedereen maakt dan zijn examen om te kijken of je genoeg hebt geleerd om door te gaan naar het volgende niveau en elke vrijdag is er graduation. De studenten die vertrekken krijgen dan hun diploma, ze houden een kort praatje en er staat heerlijk vers fruit voor alle studenten, een klein feestje dus.

En toen was het haasten... want we gingen met 11 man richting montezuma. Jerry, de leraar, had een busje geregeld waar we met zijn allen in konden. En de bagage? Die gaat gewoon op het dak!! Ik heb echt genoten van de reis. Bob Marley uit de speakers (op 1 of andere manier klinkt dat in costa rica zelfs nog beter dan in Nederland), uitgestrekte regenwouden langs de kant van de weg, een leuke groep mensen in de bus en papegaaien die gewoon in het wild over je heen vliegen. Wauw! We moesten zo´n 2 uur rijden, waarna we overstapten op een boot. De boottocht duurde ongeveer een uur en daarna was het nog anderhalf uur in het busje over hobbelige wegen, door kleurrijke dorpjes en door de jungle.
Eenmaal aangekomen, tsjaa hoe omschrijf je dat gevoel, voelde ik me even het gelukkigste meisje op aarde. Vanaf het balkon keek ik uit over de golvende oceaan, wuivende palmen, kolibries. Echt, wat een fantastisch uitzicht! En ja, dat was echt mijn kamer voor 2 dagen!

We zijn lekker uit eten geweest en hebben daarna onze geleerde salsa- en merenqueskills laten zien in de bar van Montezuma, Chico´s.
De volgende ochtend was het al vroeg tijd voor het ontbijt, omdat we daarna met de speedboot naar Isla Tortuga zouden gaan. Iets verder van de kust werden we gedropt om te snorkelen. Vorig jaar in Griekenland vond ik het snorkelen al geweldig, maar dat was toch nog net even een ander verhaal. Ik zwom midden tussen scholen blauwe, gele, oranje en zwarte vissen. Ze raakten me zelfs. Ik voerde ze ook brood en dan leek het wel of ze bijna tegen mijn duikbril aanzwommen. Ook heb ik een oktopus, zeester en nog heel veel andere vissen gespot.
Daarna was het tijd voor een overheerlijke lunch op Isla Tortuga. Isla Tortuga is een onbewoond eiland en is werkelijk prachtig. Een mooi strand, superhelder water, palmbomen en daarna het oerwoud. We hebben er een heerlijke dag van gemaakt met elkaar. Op de terugweg kwamen we nog een zeeschildpad tegen. Leuk gezicht, zo´n kopje boven water.
Na het avondeten had Jerry een verrassing voor ons. Er was een kampvuur gemaakt op het strand en er kwam een firedancer. Dat was wel vet! Daarna hebben we weer een leuke avond beleefd in chico´s. Niet te laat gemaakt, want de volgende ochtend zouden Tim en ik al om 8.00 worden opgehaald door een busje om ons naar Samara te brengen. Dat betekende dus afscheid nemen van de groep waar ik het zo ontzettend leuk mee had! Dat is wel balen, en stiekem was ik ook best graag met hen mee terug gegaan naar Heredia. Maar het stond nu eenmaal al vast, dus na heel veel knuffels en kussen zijn we het busje ingestapt.

En nou ben ik echt een schijterd als het om vliegen gaat, maar de tocht van Montezuma naar Samara was misschien nog wel enger dan een vlucht, ik weet in ieder geval zeker dat het een stuk risicovoller was. De tocht ging over haarspeldbochten vol met grind, aan de ene kant berg aan de andere kant afgrond. En als je chauffeur dan nog een beetje rustig rijdt, a la, maar nee, deze chauffeur hield zijn voet flink op het gas. Maar we blijven positief, dus zeiden tim en ik maar steeds tegen elkaar dat dat avontuur is, en avontuur is alleen maar leuk. En het kwam goed, want na 3,5 uur stonden we veilig in Samara. Op school belden ze mijn gastgezin. Ik werd opgehaald door papatico. Mijn spullen en ikgingen de taxi in en hij kwam op de fiets. Eerlijk is eerlijk, ik moest even slikken toen ik mijn huis voor het eerst zag. Het is klein en een beetje vervallen, heeft houten deuren met kieren, debank & stoelhebben kussensmet gaten en de gekko´s lopen gewoon binnen.Maar ook dit zien we dan maar als avontuur, ik denk dat het het best is als je overal positief instapt. En dat blijkt ook, mijn ticofamilie is echt ontzettend lief! Het is een heel warm gezin. Ik woon samen met mijn papatico, Gerardo, mijn mamatica, Zoraida, hun dochter met haar zoon, hun zoon en hun hondje (die leeft buiten). Mijn mamatica kan ontzettend goed koken. Elke ochtend en avond krijg ik een heerlijke maaltijd. Ook de koude douche kan ik inmiddels goed handelen. Samara is erg warm en die koude douche maakt me sochtends direct wakker.

Maandag was het tijd voor mijn eerste schooldag in Samara. De weg naar school is weer helemaal anders dan in Heredia. Hier ga ik op de fiets. Jaja, ik heb een geweldige beachcruiser zonder handvaten. Het is eerste stuk is een zandweg langs de jungle, daarna vervolg ik mijn weg op de harde weg en zie ik links op zo´n 50 meter afstand het prachtige strand met de palmbomen. Hoe perfect is dat! Elke ochtend geniet ik weer..
Ik zit hier in de klas met 4 anderen en heb les van Janet, een tica van 26. Janet is erg leuk en ook mijn klasgenoten zijn erg aardig. Afgelopen week zijn we vooral veel bezig geweest met werkwoorden. Het lijkt wel of ze in het spaans meer irregular verbs hebbendan gewone.
Mijn school is echt mooi. Het ligt direct aan het strand en heeft een grote tuin met hangmatten, schommelstoelen en gezellige zitjes. Ook is het hier een ware dierentuin, elke dag lopen er wel leguanen door de schooltuin. Samara is sowieso één grote dierentuin. Gisterochtend hoorde ik een aap vlak bij mijn huis en ja hoor, vanmorgen heb ik mijn eerste wilde aap gezien! Er schijnen er ook veel bij de supermarkt rond te hangen, maar die heb ik helaas nog niet gespot. Ook vliegen de tropische vogels af en aan, vliegen er vlinders in allerlei kleuren en groottes enz. Maar wat ik dinsdag heb meegemaakt spant toch echt de kroon.
Om 2 uur vertrokken we met een aantal studenten en een gidsrichting playa ostional om schildpadden te spotten. De tocht hierheen was trouwens ook heel leuk. Doordat het regenseizoen is stond de rivier erg hoog en konden we er niet doorheen rijden. Daarom moesten we er overheen lopen, over zo´n gammele brug. Aan het eind van de brug werden we opgepikt door een pickuptruck. En wat ik altijd al eens wilde doen gebeurde. Ik mocht achterin de laadbak! Dat was al ontzettend leuk, maar ik had toen nog geen idee van wat me te wachten stond.. Ik had namelijk gedacht misschien 3 schildpadden te zien, als ik geluk had. Maar eenmaal op het strand kon ik mijn ogen niet geloven. Het hele strand lag vol met schildpadden. Ze verplaatsten zich van en naar het strand, anderen waren bezig met eitjes leggen, anderen waren hun gat aan het dichtmaken, in de zee zag je allemaal schildpadkopjes boven water en er lagen heel wat schildpadden in de branding. Ook hun vijanden waren aanwezig. De gieren aten gewoon de eitjes die een schildpad net vers had gelegd en de honden liepen tussen de schildpadden door op zoek naar een lekker hapje. Dit was echt amazing om te zien. Ik denk dat het er wel duizenden waren...

Zoals jullie lezen, ik vermaak me hier prima! Komende dagen staan er (nog) even niet zo veel bijzondere dingen op het programma. Ik ga genieten van Samara. Het is hier warm dus ik denk dat ik een weekendje op het strand ga doorbrengen.

Nu is het tijd om zo op mijn beachcruiser naar huis te gaan. Ik moet leren voor mijn examen van morgen en.. jawel ik heb weer een verjaardag. Vandaag word mijn ticobroertje Chichi 12 jaar, hoera!

Heel veel liefs!!

Eerste bericht vanuit Costa Rica

Hola todos!

Mijn eerste berichtje vanuit Costa Rica. Ik heb niet heeeel veel tijd, zit op school en officieel mag je maar 15 minuten per persoon. Maar ik ga mijn best doen om in een korte tijd een beetje een indruk te geven van mijn avontuur tot nu toe...

Zaterdag was het zo ver. Om half 8 vertrok ik naar Schiphol. Ik was ontzettend zenuwachtig en eerlijk gezegd zag ik er ook best tegenop. Op Schiphol stond had ik een heel uitzwaaicomite. Ik had graag nog even een kopje koffie met ze gedronken, maar helaas moest ik opeens direct door de douane. Aan de ene kant balen, maar aan de andere kant was het misschien ook wel goed, aangezien ik het afscheid nou niet bepaald het leukste gedeelte van mijn reis vond.

En dan sta je daar... in je eentje voorbij de douane. Je weet dat ereen ontzettend avontuur voro je ligt,je kan niet meer terug. Een raar gevoel, maar eigenlijk voelde het beter dan ik van te voren in had kunnenschatten. Ook de reis verliep heel goed. Van Schiphol naar Atlanta was ongeveer 9 uur. Lang, maar het viel mee. Ik heb een filmpje gekeken, spelletje gespeeld, geslapen (jaja, het was gelukt) en.... natuurlijk mijn boekje gelezen.Serieus, wat hebben die lieve vriendinnen van mij een werk verricht. Iedereen die er in had geschreven,heel erg bedankt. Jullie lieve woorden, leuke fotos, kaartjes, plaatjes, anekdotes, ze deden me zo goed!De mensen om me heen zullen af en toe wel gedacht hebben, dan lachte ik weer hardop en dan liep er een traan over mijn wang.Op Atlanta moest ik overstappen naarhet vliegtuig richting San Jose. Van te voren werd er gewaarschuwd dat je direct naar je gate moest gaan, want de vliegvelden in amerikazijn groot. Het leek mee te vallenen samen met een Mexicaanse jongen ging ik richting gate.Maarde waarschuwingen bleken terecht, ik moest namelijk met een trein onder het vliegveld door naar mijn gate. Nog even gegeten met de mexicaanse jongen en daarna moest ikgaan boarden. Daar ontmoette ik Annejo en Julio. Een enorm lief, Nederlands stel. Ze gingen opfamiliebezoek bijJulio.Ik kon bij hen in de rij komen zitten, bij de nooduitgang. 4 uur gezeten met heerlijk veel beenruimte.Eenmaal aangekomenop San Jose hielpen Julio enAnnejo me met alles. De bagage, dollars voor colones wisselen enJulio heeft zelfs gezocht waar mijn gastouders waren.

Mijn ticamama kwam me meteen tegemoet. De Costa Ricaanse inwoners heten ticos (mannen) en ticas (vrouwen). En meteen was het duidelijk: hier ga ik geen woord engels uitkrijgen. Beetje ongemakkelijk naar hun huis vertrokken en daar meteen gaan slapen.

De volgende dagwerd ik meteen meegenomen naar een kinderfeest op een priveclub in de bergen. Er was een show met clowns, lekker eten, zwembad enz. De zoon endochter van mijn ticoouders waren er ook met hun kinderen.Iktrok wel heel wat bekijks, wantblondines zie je hier niet veel.Het is zelfs zo dat ikin alle dagen dat ik hier ben nog geen een andere blondine ben tegengekomen. Dat is wel wat anders dan in Nederland! Ik hoor dan ook regelmatighet woord macita, wat zoiets betekend als blondje, alleen is het dan een woord wat de mannen gebruiken. Na het feest ben ik meegegaan met Erick, de oudste zoon. Hij heeft in een jaar in de USA gestudeerd en spreekt erg goed engels, dat was wel iets makkelijker communiceren dan bij mijn gastouders thuis. Ik heb de smurfen gekeken met zijn dochtertje maripas, gegeten en heel veel gekletst. Al weer vroeg ging ik naar bed, want maandag werd ik om half 8 op school verwacht....

Na mijn ontbijt; eenbord gallo pinto (zwarte bonen met rijst en een gebakken ei), bord vol met fruit, banaan en kop koffie, ging op pad. Rugtas op de rug, en springen, slalommen en lopen richting Intercultura, mijn school. De wegen zijn hier namelijk niet zoals in Nederland. Er ligt asfalt, alleen zitten daar nogal wat gaten in. Verder is de goot niet zoals bij ons, ong.10 bij 10 cm. Nee, hier varieren ze van 2 cm tot 60cm diep en 10 tot 50 cm breed. Oppassen geblazen dus. Spelletjes als 'met een been op de stoep en met een been in de goot', zijn hier niet aan te raden. Ook rijdt het verkeer hier niet zoals in Nederland, eigenlijk rijden ze maar gewoon. Stoplichten zijn er zo goed als niet, en als ze er zijn is het de vraag of ze worden gebruikt. Er zijn veel eenrichtingswegen en 1 van de 3 wegen heeft een stopbord. Ik snap nog niet hoe het kan dat ik nog geen ongeluk heb gezien, maar ach de ticos zullen vast weten wat ze doen.
De schooldag begon met het invullen van een inschrijfformulier en een intakegesprek om je niveau te bepalen. Ik spreek nog totaal geen spaans, dus werd ik ingedeeld bij zero. Een uurtje later begon mijn les. Ik heb les van Marcello, en heb les in mijn eentje, omdat er op het moment geen studenten zin van mijn niveau. Omdat ik priveles heb ik een uur korter op een dag en mag ik kiezen hoe laat ik begin, 8.30 of 9.00. De lessen zijn echt ontzettend leuk. Marcello is heel aardig en tijdens de lessen lachen we heel wat af. De lessen zijn erg interactief. Zo laat Marcello me regelmatig de school doorgaan, moet ik opeens een andere klas in lopen en hen in het spaans wat vragen stellen, of ik moet leraren die in school rond lopen gaan interviewen. In eerste instantie best ongemakkelijk, maar zo leer je het wel. Want al zeg ik het zelf, na 3 dagen les kan ik toch al best wat dingen volgen en zeggen in het spaans. Grappig hoe snel dat gaat.. Ik leer hier niet alleen spaans, ook verbeterd mijn engels enorm. Met de studenten praat ik een mix van engels en een paar woordjes spaans. Het is echt gezellig met de groep studenten die er nu is. Naast mijn talen leer ik ook nog dansen en koken. Na schooltijd biedt de school meerdere activiteiten aan, zoals clase de baile. Ik heb de merenque geleerd en al gesalsaat. Heb net kookles gehad, we hebben samen tortillas met kaas en avocado gemaakt.

Komende zaterdag zou ik vertrekken naar Samara, maar een leraar hier heeft geregeld dat ik een dag later kan gaan. Nu kan ik namelijk mee op excursie dit weekend. We gaan met een leuke groep studenten en de leraar, jerry. Vrijdagochtend vertrekken we met de bus en met de boot naar Montezuma, een kustplaats. Daar zullen we 2 nachten slapen in een hotel aan zee. Inclusief zit een trip naar Isla Tortuga, voor jaloersaangelegde mensen raad ik aan om dit niet op te gaan zoeken op google, want ik denk dat jullie ook best naar een bountystrand zouden willen, gnagna. In montezuma en bij isla tortuga gaan we snorkelen, relaxen, zwemmen, zonnen en hopelijk veel lol maken. Vanaf montezuma zet de rest van de groep me dan op de bus naar Samara, waar mijn nieuwe gastgezin me op zal wachten.

Wel jammer aan de ene kant, weer een nieuw gezin... Heb het hier wel naar mijn zin. Mijn ticamama is een lieve vrouw. Elke ochtend zit ze bij me tijdens het ontbijt en nemen we samen de krant door. Bij elke knappe man zegt ze dan; oeh muy guapo (knappe man) haha! Ook zijn mijn ticobroers erg aardig. Erick praat engels en woont dus niet thuis, Esteban woont wel thuis. Gisteravond ben ik met hen samen weer naar de priveclub op de berggeweest. Lekker saunatje gepakt, in de jacuzzi gezeten en gezwommen. Het uizicht vanaf de berg op de stad was echt heel erg mooi. Een grote zee van lichtjes.

Ik moet nu gauw naar huis.. Mijn ticazus is jarig en ik denk dat we zo cake gaan eten, mmmm.
Morgen ben ik een dag vrij. Het is hier morgen een nationale feestdag, onafhankelijkheidsdag. De hele stad is inmiddels al in de kleuren van de vlag gehuld en er schijnt een leuke parade te zijn. Ik ben benieuwd.

Ik hoop dat mijn verhaal te volgen was, heb het namelijk vrij snel getypt. Waarschijnlijk bedenk ik thuis nog allemaal dingen die ik nu ben vergeten, maar nu hebben jullie in ieder geval een beetje een beeld en weten jullie dat ik het heel erg naar mijn zin heb.

Lieve allemaal, heel veel liefs vanuit Costa Rica.

Reiskriebels...

De reiskriebels... veel mensen in mijn familie krijgen er vroeg of laat mee te maken. Zo ook ik. Al een poos kriebelde het, maar wat zou ik willen doen: Een zomer vrijwilligerswerk? Stage op Curaçao? Veel ideeën zijn langsgekomen, meerdere brochures zijn de afgelopen jaren op de mat gevallen, maar altijd was er wel een reden om het toch niet te doen.

Eind 2010 kwam mijn diploma in zicht... Wat zou ik daarna gaan doen?
Fulltime aan de bak als juf? ‘Dat kan ik nog tot mijn 67^e!'
Verder studeren? ‘Geen idee wat ik wil. En om nou meteen weer de schoolbanken in te duiken lijkt me ook niet alles.'
Reizen? ‘Maar hoe overleef ik dat zonder mijn ouders, broers, zus en vriendinnen? Hoe gaat me dat lukken zonder overvolle kledingkast bij de hand en zonder 45 paar schoenen? Durf ik de vaccinaties wel te halen? Kan ik dat allemaal wel regelen? Durf ik dat wel alleen?'

Genoeg redenen om niet te gaan, maar ook zoveel meer redenen om wel te gaan! Het lijkt me ontzettend gaaf om een nieuwe cultuur te leren kennen, mensen te ontmoeten, een nieuw land te zien, een totaal andere natuur te bekijken, ander eten te proeven, mijn horizon te verbreden.

Na veel zoeken heb ik besloten om naar Costa Rica te gaan. Costa Rica lijkt mij een ontzettend mooi land, met een heel mooie natuur. Ook staat het bekend als een vrij veilig land, waar je als vrouw goed alleen kunt reizen. Daarbij komt ook nog eens dat de Costa Ricaanse inwoners de gelukkigste mensen zijn van de hele wereld. Nou, dat wil ik natuurlijk wel meemaken

En nu is het zover, mijn backpack staat klaar, de laatste was draait, vanavond mijn afscheidsfeestje... Overmorgen zit ik in het vliegtuig richting Atlanta, om daar over te stappen op het vliegtuig naar San Jose. Ik zal beginnen met 4 weken Spaanse les, gevolgd door 4 weken vrijwilligerswerk. Als laatst zal ik nog 2 weken rond gaan reizen.

Ik vind het ontzettend spannend om te gaan, maar heb er ook heeeel veel zin in!
Ik zal jullie zo goed mogelijk proberen op de hoogte te houden van mijn avontuur.

Hasta pronto!

Liefs, Annelien

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Annelien